Υπονόμευσέ με!

Διευκρινιστική Παρατήρηση

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψα μέρες πριν διαβάσω τη συνέντευξη Παπανδρέου σήμερα, Σάββατο 13 Οκτώβρη 2007, στον Κόσμο του Επενδυτή. Εκ των υστέρων βλέπω ότι έχουμε παρόμοια άποψη με τον Παπανδρέου για το τι εστί υπονόμευση. Εσείς όμως στο κείμενο που θα διαβάσετε ίσως διαπιστώσετε μια κριτική διάθεση εκ μέρους μου απέναντι στη χρήση του όρου. Το κείμενο δεν το ανέβασα νωρίτερα γιατί έχω τεταμένες σχέσεις με το ίντερνετ εσχάτως... Το παραθέτω όπως το έγραψα την πρώτη φορά πριν την παρέμβαση Παπανδρέου.


Λέει ο λαός μας "μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις!". Κάποιοι από το περιβάλλον Παπανδρέου (κι όχι ο ίδιος, άγνωστο παραμένει κατά πόσο συμφωνεί δηλαδή ο ίδιος) διατύπωσαν βαριές κατηγορίες εναντίον συντρόφων τους ότι από το 2004 ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ υπονομεύεται σταθερά από αυτούς που τώρα είναι απέναντι του και στους οποίους ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε μοιράσει ρόλους και είχε δείξει εμπράκτως την εμπιστοσύνη του. Επειδή σύμφωνα με δημοσκοπήσεις φαίνεται ότι η βάση του ΠΑΣΟΚ αλλά και η κοινωνία γενικότερα συμφωνεί με αυτή την κατηγορία, θα ήθελα να θίξω αυτό το ζήτημα σε αυτή μου την ανάρτηση.

Πρέπει, καταρχάς, να δούμε τι σημαίνει ο όρος υπονόμευση.
Σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Μπαμπινιώτη (έκδοση 1998) υπονομεύω μεταφορικά σημαίνει: "ενεργώ κρυφά και δόλια, για να βλάψω κάποιον ή να ματαιώσω (κάτι)". Δηλαδή εν προκειμένω κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ συντόνιζαν τη δράση τους με κρυφές συναντήσεις ενδεχομένως και έχοντας σκοπό να βλάψουν τον Γιώργο Παπανδρέου ή/και να ματαιώσουν τη νικηφόρα εκλογική πορεία του ΠΑΣΟΚ. Με άλλα λόγια καταλογίζεται σχέδιο συντονισμένο και παρασκηνιακό με απώτερη στόχευση το ροκάνισμα και την ανατροπή Παπανδρέου από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Δεν υπάρχει υπονόμευση stricto sensu, αλλά με την ευρεία έννοια.
Δεν ξέρω αν υπήρξε και σε ποιες χρονικές στιγμές συντονισμένο σχέδιο για το ροκάνισμα Παπανδρέου. Υποψιάζομαι ότι πάρα πολλοί ήθελαν να ηττηθεί το ΠΑΣΟΚ και αν και δεν μπορώ να το αποδείξω είμαι βέβαιος ότι η βιασύνη πολλών να κινηθούν υπέρ Βενιζέλου αμέσως μετά την ήττα του ΠΑΣΟΚ μαρτυρά σχέδιο συντονισμένο για την κατάκτηση της ηγεσίας του κόμματος και σίγουρα δίνει τροφή σε όσους μιλούν για υπονόμευση.

Όταν όμως δεν μπορείς να αποδείξεις κάτι, καλό είναι να μην εκφέρεις τέτοιες κατηγορίες. Αυτό όμως που μπορώ να υποστηρίξω με βεβαιότητα είναι τα εξής δύο χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς της συντριπτικής πλειοψηφίας των προβεβλημένων στελεχών του ΠΑΣΟΚ απέναντι στον Παπανδρέου από το 2004 ως την πρόσφατη ήττα του ΠΑΣΟΚ.

Ξέρω ποιος ήθελε να κάτσει στην κεφαλή του τραπεζιού γιατί δείχνει στριμωγμένος στο πλάι

Κάνω τα πάντα για να βουλιάξουμε κι ας πάει να πνιγεί ο Παπανδρέου.

• Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ δεν υποστήριξαν καμία βασική επιλογή του Παπανδρέου, αλλά ακολουθούσαν προσωπικές στρατηγικές. Πόσες και πόσες φορές άκουγα στελέχη του ΠΑΣΟΚ να ρωτώνται από γνωστούς για τις προθέσεις τους δημοσιογράφους "γιατί το είπε αυτό ο Παπανδρέου;" και να σφυρίζουν αδιάφορα. Πόσες και πόσες φορές άκουγα την ερώτηση "Εσείς υιοθετείτε τέτοιους χαρακτηρισμούς κατά της κυβέρνησης Καραμανλή;" για να απαντήσουν "Όχι δε θα το έλεγα εγώ έτσι" αδειάζοντας διαρκώς τον Παπανδρέου. Πόσες και πόσες φορές την οποιαδήποτε λέξη του Καραμανλή την αναπαρήγαγαν σαν παπαγάλοι οι υπουργοί, υφυπουργοί ή και οι απλοί βουλευτές της ΝΔ. Ενώ οι βουλευτές της συμπολίτευσης δηλαδή πρότασσαν τα στήθη τους ως ασπίδες για να προστατεύσουν τον αρχηγό τους και την αποτυχημένη κυβέρνηση Καραμανλή, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι ίδιοι και οι ίδιοι που όλα αυτά τα χρόνια καλούνταν επανειλημμένα στα ΜΜΕ να εκπροσωπήσουν το ΠΑΣΟΚ ενώ είχαν συνδεθεί οι περισσότεροι με το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ υπό την πρωθυπουργία Σημίτη δεν έχαναν ευκαιρία να μειώνουν τον αρχηγό τους παίζοντας το παιχνίδι των ΜΜΕ που ήθελαν διαρκώς να τον κοντύνουν. Αν το περιβάλλον Παπανδρέου το ονομάζει αυτό υπονόμευση, εγώ διαφωνώ με τον όρο και προκρίνω τον όρο λευκή απεργία και αδιαφορία για την καλή πορεία του κόμματος.
  
  

• Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ δεν έχαναν ευκαιρία όλα αυτά τα χρόνια να δυναμιτίζουν την ομαλή πορεία των οργάνων του κόμματος. Είναι αυτό που είπε ο Πάγκαλος. Πώς να μιλήσεις ελεύθερα στο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος όταν ήξερες ότι θα διέρρεαν τα πάντα στον Τύπο και πολλές φορές κατευθυνόμενα με τέτοιο τρόπο ώστε να προκύπτει εικόνα χάους στο κόμμα; Πώς να παραχθεί πολιτική όταν τα πισώπλατα μαχαιρώματα ναρκοθετούσαν το διάλογο στο κόμμα και όσοι εκπροσωπούσαν το κόμμα στα ΜΜΕ δεν προέβαλαν τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ, δεν περνούσαν τα κεντρικά πολιτικά μηνύματα που προέκυπταν από την επεξεργασία των θέσεων του κόμματος, αλλά άλλοι πρόβαλαν το έργο του Σημίτη (πχ. Βερελής, Παπαντωνίου), δίνοντας στον κόσμο την εντύπωση ότι έσφαλε που έδιωξε το ΠΑΣΟΚ από την εξουσία, ενώ άλλοι πάλι συστηματικά φωνασκούσαν για το πόσο κακή είναι η κυβέρνηση του Καραμανλή χωρίς να εξηγούν τι θα έκαναν διαφορετικό οι ίδιοι ή γιατί δεν το έκαναν όταν οι ίδιοι ήταν υπουργοί του Σημίτη (έτσι ώστε διαρκώς να θυμίζουν με την παρουσία τους στον κόσμο ότι όλοι ίδιοι είναι και να παίζουν έτσι το παιχνίδι των άκρων, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ!)
  

Αυτό είναι η δική μου ερμηνεία για τη στάση που ακολούθησαν τόσοι και τόσοι όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στον Παπανδρέου, εκείνον τον πολιτικό της δυσθεώρητης δημοτικότητας όταν ήταν Υπουργός των Εξωτερικών, που στη συνέχεια τον άφηναν να μοιάζει ολοένα και πιο μόνος, ολοένα και πιο στο περιθώριο, ολοένα δηλαδή και πιο μ...ας (language, Πάνο μου!) που του φορτώθηκε η ήττα του 2004 και με την καρμανιόλα της νέας ήττας να επικρέμεται πάνω από το κεφάλι του και αυτούς να τρίβονται πάνω στο σχοινί.