Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ: Καλόπιστες ερωτήσεις, καθαρές απαντήσεις

Έπρεπε ο Σημίτης να τηρήσει αυτή τη στάση στο Εθνικό Συμβούλιο;
Σαφώς όχι. Ήταν άκρως απογοητευτική έως ακατανόητη η στάση του. Ο Κώστας Σημίτης, ένας πολιτικός που χαίρει του θαυμασμού της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων και φίλων του ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να απουσιάζει από τη συζήτηση για τα αίτια της ήττας του κόμματος ταυτόχρονα καταγγέλλοντας κακοπιστία στη μεριά Παπανδρέου. Δεν αρέσουν στους φίλους του ΠΑΣΟΚ οι απουσίες! Και μάλιστα απουσίες από τέτοια διαδικασία που γίνεται για πρώτη φορά σε ελληνικό κόμμα και κάνει περήφανους πολλούς από εμάς που ψηφίσαμε αυτό το ΠΑΣΟΚ.

Αντιγράφω από τη δήλωση του πρώην Πρωθυπουργού:
"Σκοπός της [πόλωσης] είναι να μετατεθούν οι ευθύνες για την ήττα και να αποτελέσω μέρος του προβλήματος που απασχολεί το ΠΑΣΟΚ. Οι προσωπικές αντιπαραθέσεις που δρομολογήθηκαν θα είναι αδιέξοδες και ανώφελες. Ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ως πρωθυπουργός της χώρας για οκτώ χρόνια έχω χρέος να προφυλάξω το Κίνημα από μια απαξιωτική για όλους συζήτηση και να συμβάλω στην ενότητά του"

Ακόμα κι έτσι να είναι τα πράγματα, κύριε Σημίτη, (που δεν είναι γιατί δεν απαξιώνει κανέναν -ούτε την ενότητα του ΠΑΣΟΚ- η ανοιχτή συζήτηση για τα αίτια της ήττας - τουναντίον τιμά το ΠΑΣΟΚ και όσους το ψήφισαν) δε θα έπρεπε εσείς, που έχετε αποδείξει τη θετική συμβολή σας στο ΠΑΣΟΚ και στη χώρα, να απουσιάζετε τώρα!


Έπρεπε ο Παπανδρέου να προχωρήσει σε τόσο μεγάλη κριτική στο ΠΑΣΟΚ και στα κακώς κείμενά του καθώς και στον ίδιο για τα πεπραγμένα του;
Με εξέπληξε το πόσο έντονα επικριτικός (και αυτοκριτικός) ήταν ο Παπανδρέου στην πρώτη του ομιλία (το πρωί του Σαββάτου, 6 Οκτωβρίου). Από τη μια φανερώνει γενναιότητα και συνειδητοποίηση της ανάγκης για ριζική αλλαγή πορείας, από την άλλη όμως δίνει τροφή στους αντιπάλους του ΠΑΣΟΚ υιοθετώντας πολλά από τα επιχειρήματά τους και δικαιώνοντας όσους δεν επέλεξαν ΠΑΣΟΚ αυτή τη φορά (ενώ κατά τη γνώμη μου έπρεπε). Υπάρχει δε ο κίνδυνος στα μάτια του συνόλου των ψηφοφόρων μιας συλλήβδην έκπτωσης του έργου και της μεγάλης προσφοράς των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ στον τόπο.

Η στρατηγική όμως του Παπανδρέου είναι σαφής ανεξάρτητα αν συμφωνεί κάποιος μαζί του ή όχι. Θα κριθεί δε εκ του αποτελέσματος. Ο στρατηγικός του στόχους είναι να καθαρίσει το ΠΑΣΟΚ από όλα τα καθεστωτικά του χαρακτηριστικά που απέκτησε ως κόμμα εξουσίας μετά τόσα χρόνια στην κυβέρνηση και από τα φαινόμενα διαφθοράς που μερίδα σημαντική μεσαίων και ανωτέρων στελεχών του ανέπτυξε (σα καρκίνωμα στις σάρκες του ΠΑΣΟΚ). Θεωρώ και το έχω ξαναπεί ότι δεν επιθυμεί ο Παπανδρέου ούτε να μειώσει το Σημίτη ούτε να αποδομήσει το έργο του ΠΑΣΟΚ κομμάτι του οποίου ήταν και ο ίδιος με την πολιτική που άσκησε στις κυβερνήσεις του Α. Παπανδρέου και του Κ. Σημίτη. Απλά επιθυμεί (και καλά κάνει σύμφωνα με τη βάση του ΠΑΣΟΚ) να απαλλαγεί από κάποια σημαντικά βαρίδια αυτού του κυβερνητικού παρελθόντος με το οποίο δεν αισθάνεται ούτε καμία συγγένεια ούτε επιθυμία να είναι συνοδοιπόροι του στο μέλλον που επιφυλάσσει για το κόμμα.


Τι καινούριο τελικά είπε ο Βενιζέλος;
Τίποτα. Δυστυχώς τίποτα. Θα ήθελα τόσο να είχε πει κάτι για να συμφωνήσω μαζί του ή να το αντιπαλέψω. Τίποτα! Ένα πομπώδες τίποτα! Καμία καινούργια ιδέα. Το περιεχόμενο της ομιλίας του εξαντλήθηκε σε καλοδιατυπωμένες και μεγαλόσχημες διαπιστώσεις για τη μεγάλη πτώση των εκλογικών ποσοστών του ΠΑΣΟΚ (χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για αυτή την πτώση), για την ανάγκη να κερδίσει άμεσα το ΠΑΣΟΚ τις επόμενες εκλογές (με τον αυτόματο πιλότο δηλαδή, χωρίς ρήξεις με το παρελθόν του που καταδικάστηκε, χωρίς αλλαγές, εκφέροντας απλά με καλύτερο τρόπο αντιπολιτευτικό λόγο σκληρής καταγγελίας της ΝΔ, πράγμα που ούτως ή άλλως τον εκφέρει μια χαρά ο Πρετεντέρης και ο Κακαουνάκης αλλά αποδείχτηκε ουδόλως αρκετός για τη νίκη του ΠΑΣΟΚ).

Αυτό που δήλωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος με εκφράζει απόλυτα και αντιγράφω τη δήλωσή του:

"Επικρατεί η άποψη ότι ένας ρήτορας τύπου Καραμανλή αποτελεί το καλύτερο όπλο εναντίον του. Καραμανλής είναι κάποιος ο οποίος μιλάει πειστικά χωρίς να λέει τίποτα. Είναι δυνατόν διαφορετικές παρατάξεις να λειτουργήσουν εξίσου πειστικά μιμούμενη η μία παράταξη την άλλη; Δηλαδή, αν εμείς βρούμε κάποιον αρχηγό ο οποίος δεν λέει τίποτα, αλλά μιλάει με μεγάλη επάρκεια και με ωραίες χειρονομίες, θα είναι καλή απάντηση εναντίον του Καραμανλή;"