ΠΑΣΟΚ Μύθοι!

ΜΥΘΟΣ 1: Με όλα αυτά που κάνουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ πληγώνουν την ενότητα του κόμματος. Το "φάντασμα" της διάσπασης πλανάται πάνω από το ΠΑΣΟΚ

Δε νομίζω να απειλείται η ενότητα του ΠΑΣΟΚ ακόμα και στο υποθετικό ενδεχόμενο διάσπασης και αποχώρησης κάποιων στελεχών του κόμματος. Αυτά τα στελέχη θα αυτοκτονούσαν πολιτικά, γιατί πολύ απλά η βάση των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ δεν αισθάνονται ψυχικά διχασμένοι και αισθάνονται πολύ άβολα που βλέπουν τώρα στελέχη του κόμματος να είναι έτοιμα να διαβούν το Ρουβίκωνα!

Δεν απειλείται η ενότητα όταν κάποιοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ διαφωνούν ως προς τα αίτια της ήττας. Όντως κάποιοι θεωρούν ότι για την ήττα φταίει περισσότερο ο Σημίτης και η τάχα δεξιόστροφη πολιτική που άσκησε ενώ άλλοι θεωρούν ότι ο Γιώργος «δεν τα λέει καλά» και συνάγουν εκ τούτου (τελείως αυθαίρετα, κατά την προσωπική μου άποψη) ότι δεν κάνει για ηγέτης. Αλλά όλοι μπορούν να δεχτούν και να υιοθετήσουν ό,τι «πόρισμα» για τα αίτια της ήττας κι αν συμφωνήσουν τα αρμόδια όργανα του κόμματος.

ΜΥΘΟΣ 2: Ο Βενιζέλος είναι καταλληλότερος του Παπανδρέου γιατί είναι πιο δυναμικός από τον τελευταίο
Κορυφαία διαστρέβλωση της πραγματικότητας η οποία –δυστυχώς- υιοθετείται από μερίδα συμπολιτών μας. Δηλαδή θεωρούν ότι ένας ηγέτης δείχνει δυναμισμό όταν είναι συγκεντρωτικός, όταν δε συζητά τώρα με τα όργανα του κόμματος κι αργότερα με τα μέλη της κυβέρνησής του (όπως ο Καραμανλής που δε συγκάλεσε το Υπουργικό Συμβούλιο παρά μόνο 4 φορές την προηγούμενη τετραετία, εκ των οποίων οι 2 στην ορκωμοσία των 2 κυβερνήσεών του), όταν δεν μοιράζει ρόλους παρά μόνο στα άτομα που αυτός θεωρεί της απολύτου εμπιστοσύνης του, όταν διαγράφει στελέχη χωρίς σεβασμό στο δικαίωμα έκφρασης διαφορετικής άποψης, όταν φωνάζει και έχει ύφος αφ’ υψηλού, με ύφος και γλώσσα δασκαλίστικη.

Ταπεινή μου άποψη ότι ο ηγέτης ενός δημοκρατικού κόμματος δεν είναι αυτός που διαγράφει κατά το δοκούν, που φοβάται τη συζήτηση, φοβάται τη διαφορετική άποψη, λειτουργεί ως ομαδάρχης, κάνει κήρυγμα και είναι τιμητής των πάντων και «ξερόλας». Σε καμμία δε περίπτωση δεν είναι αυτός που ξέρει να φωνάζει καλύτερα και δυνατότερα! Χρειάζεται να πω άραγε ότι αυτό το ύφος έχει ο Βενιζέλος ακριβώς, δυστυχώς πολλοί εκ των οπαδών του ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι αυτό μπορεί να λειτουργήσει θετικά, ο «δυναμισμός» του αυτός να θεωρηθεί ως στοιχείο «Αντι-Καραμανλή»; Είναι προφανές ότι δε συμμερίζομαι αυτήν την άποψη.

ΜΥΘΟΣ 3: Ο Βενιζέλος μπορεί να φέρει το ΠΑΣΟΚ σύντομα ξανά στην εξουσία
Κανένας αρχηγός δεν μπορεί από μόνος του να φέρει ένα φθαρμένο προϊόν στην εξουσία.

Πόσο μάλλον δε ένας αρχηγός που ευκαιριακά αυτή τη στιγμή δείχνει να αγκαλιάζει ακόμα και τον πιο αποτυχημένο ή κομμένο λόγω αντιπαραταξιακής συμπεριφοράς του περιβάλλοντος Σημίτη.

Μπορεί ένας Ρεθυμνιώτης για παράδειγμα να εμπιστευτεί το Βενιζέλο που δέχτηκε πρώτο πρώτο την επομένη των εκλογών το Νεονάκη που ευθύνεται για την «απρόσμενη» μεγάλη άνοδο (!!!) και πρωτιά (!!!) της ΝΔ στο νομό Ρεθύμνου τις τελευταίες εκλογές; Μπορούν οι πρώην οπαδοί του ΠΑΣΟΚ που το εγκατέλειψαν το 2004 καταδικάζοντας την πολιτική Σημίτη και δεν το ξαναεμπιστεύτηκαν το 2007 ελλείψει αυτοκριτικής να εμπιστευτούν το Βενιζέλο τώρα που τον βλέπουν να παίρνει γραμμή από το Σημίτη;

Πολύ χειρότερα, μπορούν οι αναποφάσιστοι να ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ όταν βλέπουν τέτοια εγωπάθεια, τέτοια αλαζονεία, τέτοιο καθηγητικό κούνημα του χεριού, τέτοιο βερμπαλισμό και τέτοια ασυγκράτητη εξουσιομανία στο πρόσωπο του Βενιζέλου; Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Δείτε για παράδειγμα το poll το οποίο έβαλα στα δεξιά αυτής της σελίδας και στο οποίο καθένας (εμού συμπεριλαμβανομένου) μπορεί να ψηφίσει μόνο μία φορά. Σταθερά ο Βενιζέλος (ανάμεσα στους αναγνώστες αυτού του blog) συγκεντρώνει συντριπτικά ποσοστά μεταξύ αυτών που δεν προτίθενται να ψηφίσουν ή ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ αν αυτός αναλάβει την ηγεσία του κόμματος!

Συμπερασματικά, αυτός ο μύθος ότι ο Βενιζέλος είναι καταλληλότερος δείχνει τον εκφυλισμό της ουσίας της πολιτικής στη χώρα μας και (αν θέλετε) εξηγεί τη μεγάλη πτώση της δημοτικότητας και της καταλληλότητας του Βενιζέλου ως αρχηγού του ΠΑΣΟΚ.

ΜΥΘΟΣ 4: Ο Παπανδρέου θέλει να διαγράψει από το ΠΑΣΟΚ την περίοδο Σημίτη και τις παρακαταθήκες του

Τελείως αυθαίρετη ερμηνεία της συμπεριφοράς του Γιώργου Παπανδρέου. Υποθέτω ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι πληγωμένος (κάποιες φορές είναι αδικαιολόγητα ευαίσθητος!) σε προσωπικό επίπεδο από τη στάση του Σημίτη απέναντί του βλέποντάς τον να ασκεί όλη την επιρροή του υπέρ Βενιζέλου, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι και το να γίνεται ερμηνεία ότι ο Παπανδρέου απορρίπτει την παρακαταθήκη Σημίτη υπάρχει τεράστια απόσταση. Όσο τεράστια είναι η προσφορά του Σημίτη στη δημοκρατική παράταξη και στη χώρα. Το εκσυγχρονιστικό όραμα του πρώην προέδρου του ΠΑΣΟΚ το συμμερίζεται απόλυτα ο Γιώργος Παπανδρέου, κορυφαίος υπουργός του οποίου άλλωστε ήταν. Τις επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική, στην αναβάθμιση του ευρωπαϊκού και διεθνούς ρόλου της χώρας, στην οικονομική πολιτική και την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ και το μεγαλύτερο πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων και κατασκευών που γνώρισε ποτέ η χώρα είναι κάτι που κάνει – υποθέτω δικαιολογημένα – υπερήφανο τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

Άλλα είναι αυτά που ενοχλούν τον Παπανδρέου –και τα έχει πει πολλάκις άλλωστε. Είναι η καθεστωτική νοοτροπία και ο κρατισμός που εκφύλισε το ρόλο και την ταυτότητα του κόμματος ΠΑΣΟΚ στα ύστερα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας υπό το Σημίτη και τα φαινόμενα διαφθοράς τα οποία θεωρεί ο Παπανδρέου ότι αντιμετωπίζονται θεσμικά και (φυσικά) απομακρύνοντας τους αυτουργούς τέτοιων φαινομένων. Θυμηθείτε τον παροπλισμό Τσοχατζόπουλου, Νεονάκη, Πάχτα, (και οι κακιές γλώσσες λένε και του) Παπαντωνίου (και άλλων) από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ με το που ανέλαβε την ηγεσία το 2004 (κι όχι ευκαιριακά τώρα).