Πρόβα Διάσπασης;

Μίλησαν λοιπόν ο ακράτητος Βενιζέλος και ο "ενωτικός" πρώην Πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης, για τον κίνδυνο διάσπασης. Εχθές που ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προέβη στο αυτονόητο. Ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από μια κοινοβουλευτική ομάδα την οποία θα εκπροσωπεί (τουλάχιστον) ως την 11η Νοεμβρίου και η οποία ανοιχτά (πλέον) τον αμφισβητεί. Έχει πολύ πλάκα, φρονώ πως διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα και πως η υποκρισία ξεχειλίζει.

Αυτό που δε θα ανεχόταν ουδέποτε ο συγκεντρωτικός και -όπως χαριτωμένα από τα φιλικά προς το πρόσωπό του χαρακτηρίζεται- πληθωρικός κύριος Βενιζέλος να του συμβεί, αυτό που στιγμή δεν ανέχτηκε ο Σημίτης και κανένας άνθρωπος με ευθιξία και αυτοσεβασμό δε θα δεχόταν να συμβαίνει, αυτό έκανε κάποιους να μιλούν για διασπαστική ενέργεια!!!

Ε όχι... Η κοροϊδία έχει και τα όρια της!

Προφανώς δεν ενόχλησε αυτή καθ' εαυτήν η κίνηση Παπανδρέου να θέσει τον εαυτό του στην ψήφο εμπιστοσύνης της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματός του.

Αυτό που ενόχλησε και εκεί είναι που έκανε κάποιους αναλυτές να μιλούν για πρόβα διάσπασης του ΠΑΣΟΚ είναι που ο Παπανδρέου επιτέλους μίλησε έξω από τα δόντια. Είπε ουσιαστικά ο Γιώργος Παπανδρέου ότι το ΠΑΣΟΚ που έχασε το 2004 δεν είναι το κόμμα, που ανέλαβε στο χείλος του γκρεμού και οδήγησε ο ίδιος στις εκλογές, αλλά το κόμμα που του παραδόθηκε στο χείλος του γκρεμού. Το κόμμα που έκανε πολλούς αριστερούς πολίτες να του γυρίσουν την πλάτη, να νιώθουν προδομένοι επειδή έπαψε να ψάχνει ριζοσπαστικές, αριστερές λύσεις στα προβλήματά τους και έγινε ένα κόμμα απλής διαχείρισης (σε κάθε περίπτωση καλύτερης από την κυβέρνηση Πολύδωρα-Τσιτουρίδη-Μαριέτας-Κεφαλογιάννη-Αλογοσκούφη-Καραμαν-Λούλη, αλλά τα στάνταρ με τα οποία οι πολίτες κρίνουν τη Δεξιά και την Αριστερά στην Ελλάδα είναι διαφορετικά). Είναι κι η ανάμνηση αυτού του κόμματος που συντήρησε την οργή των ψηφοφορων όλα αυτά τα χρόνια και τους οδήγησε στις προσεχείς εκλογές να μην εμπιστευτούν ξανά το κόμμα αυτό, που ακόμα θεωρούσαν ότι πάσχει από τον κακώς νοούμενο κυβερνητισμό. Είναι εντέλει που είδαν τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αποφασισμένο να κάνει ρήξεις και να μην αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπίζεται ακόμα και τα μελανά σημεία στο έργο των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι αυτό που ενόχλησε τελικά είναι που είδαν τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για πρώτη φορά να λέει ότι έκανα λάθος τέσσερα χρόνια τώρα που συμβιβαζόμουν προς χάριν της διατήρησης μιας επίπλαστης ένότητας, που δε μίλησα για τα αίτια της ήττας, που παρέκαμπτα το ροκάνισμα και τις προσωπικές στρατηγικές που κινούνταν ανταγωνιστικά στην κοινή στρατηγική.

Και εκεί είναι που φοβήθηκαν. Και εκεί είναι που αγχώθηκαν. Και εκεί είναι και τα "φίλια" συμφέροντα που δε θέλουν να γίνει συζήτηση για το κυβερνητικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ και ακόμα χειρότερα δε θέλουν αλλαγές παρά μόνο σε πρόσωπα και σε ρόλους τσαντίστηκαν και χάσανε εχθές την ψυχραιμία τους και προβάλανε διαρκώς τις δηλώσεις Βενιζέλου, Σημίτη, Διαμαντοπούλου, Κακλαμάνη και αγνόησαν το μεγαλύτερο μέρος της κριτικής και αυτοκριτικής του Παπανδρέου.

Αυτό που είδαμε εχθές live (ή έστω με λογοκριμένη επιλογή στιγμιοτύπων) στους τηλεοπτικούς δέκτες μας ήταν πρόβα διάσπασης;

Η απάντηση μου είναι ότι τα κόμματα διασπούνται για 2 λόγους:

• είτε για να εκπληρώσουν φιλοδοξίες προσωπικές (η δίψα του Βενιζέλου για εξουσία δεν κρύβεται πλέον). Σε αυτή την περίπτωση μετά την προσωρινή αναμπουμπούλα το εγχείρημα αποτυγχάνει (πχ. Αβραμόπουλος και Κόμμα Ελευθέρων Πολιτών, Στεφανόπουλος και ΔΗ.ΑΝΑ., Αρσένης με το Ελληνικο Σοσιαλιστικό Κόμμα, Σαμαράς και Πολιτική Άνοιξη)

• είτε για να εκφράσουν διακριτές πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις (πχ. Καρατζαφέρης που μόνο ανοδική πορεία θα έχει τώρα που ο ακροδεξιός λόγος του πήρε τη "νομιμοποίηση" της κοινοβουλευτικής έκφρασης).

Αν το ΠΑΣΟΚ διασπαστεί, ποιοι θα πάνε με ποιους; Δηλαδή υποτεθείσθω ότι ο Βενιζέλος χάνει, φεύγει και κάνει δικό του κόμμα με βάση το μηχανισμό που τώρα στήνει μέσα στο ΠΑΣΟΚ εκτός από κάποια ορφανά του Σημίτη (πχ. τον ηθικό αυτουργό της νίκης ΝΔ στο Ρέθυμνο, Νεονάκη, τον Παπαντωνίου, τον Πάχτα, τον Ανθόπουλο κλπ) ποιοι θα πάνε μαζί του; Δε νομίζω ότι πολλοί θα τον ακολουθήσουν. Για να γινόταν κάτι τέτοιο θα έπρεπε να υπήρχαν ήδη διακριτές πολιτικές ανάμεσα στα "δύο στρατόπεδα" που τώρα στοιχίζονται γύρω από τους δύο υποψηφίους προέδρους του ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο δε βλέπω. Δηλαδή εκτός από τις διαφορετικές ιδεολογικές αποχρώσεις μεταξύ Παπανδρέου και Βενιζέλου ως πολιτικά πρόσωπα, δε βλέπω κανένα ιδεολογικό χάσμα, που να δικαιολογεί διάσπαση.